Pogórze Zachodniosudeckie składa się z następujących jednostek: Pogórze Zachodniołużyckie (niem. Westlausitzer Hügel- und Bergland, w Niemczech) Płaskowyż Budziszyński (niem. Oberlausitzer Gefilde, w Niemczech) Pogórze Wschodniołużyckie (niem. Östliche Oberlausitz, w Niemczech) Pogórze Łużyckie (niem. Lausitzer Bergland, w Niemczech) Obniżenie Żytawsko-Zgorzeleckie Pogórze Izerskie (cz. Frýdlantská pahorkatina) Pogórze Kaczawskie Pogórze Wałbrzyskie
Pogórze Wałbrzyskie należało wcześniej (m.in. według Wojciecha Walczaka) do Sudetów Środkowych, pozostałe pogórza – do Sudetów Zachodnich.
Ukształtowanie terenu odzwierciedla długotrwały rozwój rzeźby, która w obecnym kształcie jest poligeniczna. Zawiera w sobie elementy rzeźby erozyjno-denudacyjnej rozwiniętej na skałach litych, lokalnie rzeźby tektonicznej, a także – głównie w północnej części makroregionu – obniżone i częściowo zdegradowane obszary o rzeźbie akumulacyjnej, różnej genezy. Najistotniejszą rolę odegrała akumulacja lodowcowa i wodnolodowcowa, związana ze zlodowaceniem Sanu, a w północnej części także ze zlodowaceniem Odry. W wielu miejscach na powierzchni występują piaski i żwiry wieku przedczwartorzędowego, a w położeniu podpowierzchniowym pokłady węgla brunatnego.