thumb|76 mm armata ambrazurowa wz. 1927 w wersji zainstalowanej w schronach Linii Stalina Linia Stalina – system rejonów umocnionych zbudowany w latach 30. XX w. przez ZSRR wzdłuż swojej zachodniej granicy z Finlandią, Estonią, Łotwą, Polską i Rumunią, od Przesmyku Karelskiego po Morze Czarne.
Historia Linii Stalina Fortyfikacje składały się z niepołączonych ze sobą rejonów umocnionych, zwanych „UR” (skrót od rosyjskiego Укрепленный Район). Każdy „UR” wyposażony był w od dwóch do ośmiu batalionów ckm-ów, pułk artyleryjski, kilka baterii artylerii ciężkiej, batalion pancerny, kompanię lub batalion łączności, batalion inżynieryjno-saperski i inne pododdziały. Dorównywał siłą korpusowi, miał własne dowództwo i sztab.
Poszczególne rejony umocnione rozciągały się na długości od 50 do 150 kilometrów wzdłuż granicy i około 12 km głębokości, przy czym pozycja główna miała głębokość około 5 km. Wyposażone były w systemy żelbetowych i pancernych schronów bojowych i umocnień zabezpieczających.