Jesienią 1939 roku, po ekspansji na zachód w wyniku Paktu Ribbentrop-Mołotow, ZSRR rozpoczął budowę tzw. linii Mołotowa wzdłuż nowych granic. Linia Stalina, która znalazła się na tyłach, została w dużej mierze opuszczona, a jej wyposażenie wymontowane w celu uzbrojenia nowej linii lub porzucone. Pomimo pospiesznego ponownego uzbrajania linii przed atakiem Niemiec, rejony uzbrojone były w niewystarczającym stopniu obsadzone przez piechotę i z tego powodu nie odegrała ona większej roli podczas niemieckiej inwazji na ZSRR w czerwcu 1941 roku. Na centralnym odcinku ataku, miński i słonimiski rejony umocnione zostały przełamane w ciągu 3 dni przez niemieckie dywizje pancerne. Tylko niektóre odcinki, które zostały obsadzone na czas i znajdowały się dalej od granicy, stawiły skuteczny opór (np. odcinki pod Leningradem i Kijowem). Na innych odcinkach radzieckie oddziały musiały improwizować obronę, zwykle z mizernym skutkiem. Oficer dywizji, której polecono zadanie obrony odcinka linii w okolicach Mińska pisał w swoich wspomnieniach: Z początku myśleliśmy że bunkry ułatwią nam zadanie, ale rozpoznanie umocnień pokazało iż będzie trudne, i czasami całkiem niemożliwe wykorzystanie ich według ich przeznaczenia.