Osobniki z tej drugiej populacji coraz częściej ponownie wkraczają na tereny północnych Chin oraz Korei Północnej. W 2024 parę urodzonych w niewoli tygrysów syberyjskich wypuszczono w przygotowanym na potrzeby reintrodukcji tego podgatunku rezerwacie przy ujściu Ili do Bałchaszu w Kazachstanie.
Zamieszkuje górskie, gęste lasy iglaste i mieszane w pobliżu rzek i potoków.
Charakterystyka thumb|200px|left|Oko tygrysa syberyjskiego Zimowa sierść jest żółtawa i długa (40 do 60 mm na grzbiecie i 70 do 105 mm na brzuchu), a letnia – czerwonawa, jaśniejsza niż u pozostałych tygrysów, z wyraźnymi brązowymi pręgami – pozostałe podgatunki mają pręgi raczej czarne niż brązowe. Samce osiągają długość 2,7–3,6 m (włącznie z ogonem o długości 60–90 cm) przy masie ciała 180–315 kg. Samice są mniejsze – osiągają do 2,7 m długości i ważą 99–166 kg. Największy dziko żyjący osobnik, jakiego odnotowano – zastrzelony w ZSRR w 1943 – ważył 306,5 kg. Długość górnych kłów sięga 75 mm, a czasem nawet 90 mm.
Ponieważ tygrys ten zamieszkuje tereny, gdzie narażony jest na temperatury poniżej -40 °C, dlatego jako jedyny tygrys posiada w pachwinach i na brzuchu ok.