Ten sam nurt interpretacji wskazuje, że motyw wyrzeczenia się życia osobistego przez Judyma może mieć odpowiednik w biografii Adama Chmielowskiego, Brata Alberta, który porzucił karierę artystyczną i poświęcił się pracy na rzecz ubogich i bezdomnych.
Realnymi pierwowzorami przestrzeni powieści były także miejsca znane Żeromskiemu z pobytu i obserwacji. Nałęczów stał się pierwowzorem uzdrowiska Cisy, natomiast wątek przemysłowy powieści wiązany jest z obserwacją warunków życia i pracy w Sosnowcu, Dąbrowie Górniczej oraz w Zagłębiu Dąbrowskim.
Pisarz bardzo dokładnie przygotowywał się do pisania utworu, który stanowi efekt pasji poznawczej i pozytywistycznych przekonań, że praca pisarska musi łączyć się z rzetelną, naukową niemal obserwacją społecznej rzeczywistości oraz własnych przekonań.
Publikacja Ludzie bezdomni ukazali się od razu w formie książkowej na przełomie listopada i grudnia 1899 roku, lecz wydanie było później postdatowane na rok 1900, co powoduje rozbieżności w podawaniu daty pierwszej publikacji. Pierwsze wydanie książkowe składało się z dwóch tomów opublikowanych w Warszawie nakładem B. Natansona.