Od czerwca 1917 do lutego 1918 dowódca 3 Dywizji Strzelców w I Korpusie Polskim w Rosji. W grudniu 1917 na skutek nieporozumień z generałem Józefem Dowbor-Muśnickim został przeniesiony na stanowisko szefa wydziału mobilizacyjnego. W lutym 1918 przeniósł się na Ukrainę i do maja organizował III Korpus Polski.
II Rzeczpospolita 3 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w randze generała majora i „odkomenderowany do generała Tadeusza Rozwadowskiego”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918, poz. 230.. Do lutego 1919 dowodził Grupą Operacyjną w czasie walk o Lwów. 27 lutego 1919 Wódz Naczelny Józef Piłsudski mianował go generałem porucznikiemDz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919, poz. 1378.. Tego samego dnia Józef Piłsudski zwolnił go ze stanowiska dowódcy grupy bojowej pod Lwowem i mianował ministrem spraw wojskowych w rządzie Ignacego PaderewskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 24 z 4 marca 1919, poz. 774.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 28 z 13 marca 1919, poz. 883.. Tekę ministra zachował w kolejnych rządach: Leopolda Skulskiego (13 grudnia 1919. – 9 czerwca 1920.), Władysława Grabskiego (23 czerwca. – 24 lipca 1920.) i Wincentego Witosa (od 24 lipca 1920.). 21 kwietnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.