W 1909 został przydzielony do Dyrekcji Inżynierii w Kotorze (wł. Cattaro), a w następnym roku do Komendy 16 Korpusu w Dubrowniku. W 1912 został przeniesiony do pułku piechoty Nr 15 w Tarnopolu na stanowisko komendanta 1. batalionu. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na czele batalionu walczył w Małopolsce Wschodniej. 8 września 1914 został ciężko ranny. W 1915 zastępca i szef inżynierii armii na Froncie Galicyjskim, potem od 1916 do 1917 dowódca 106 i 128 pułku piechoty. Pod koniec wojny w Sztabie Generalnym. W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne stopnie: podporucznika (18 sierpnia 1893 ze starszeństwem z 1 września 1893), porucznika (1 maja 1897), kapitana (1 listopada 1900), majora (1 maja 1911), podpułkownika (1 sierpnia 1914) i pułkownika (1 listopada 1916). W 1917 przyznano mu tytuł inżyniera.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Juliusz Malczewski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.