Mechanizm odporności na korozję Odporność korozyjna stali nierdzewnej wynika przede wszystkim ze zdolności do pasywacji. Na powierzchni stali zawierającej odpowiednią ilość chromu tworzy się bardzo cienka warstwa tlenków chromu, która ogranicza kontakt metalu ze środowiskiem korozyjnym. Warstwa ta powstaje samorzutnie w obecności tlenu i w sprzyjających warunkach może odbudowywać się po uszkodzeniu mechanicznym.
Oprócz chromu znaczenie mają także inne pierwiastki stopowe. Nikiel stabilizuje strukturę austenityczną i poprawia plastyczność, molibden zwiększa odporność na korozję wżerową, zwłaszcza w środowiskach zawierających chlorki, a azot może poprawiać zarówno wytrzymałość, jak i odporność korozyjną.
Określenie „nierdzewna” nie oznacza całkowitej odporności na wszystkie rodzaje korozji. Jeżeli warstwa pasywna zostanie zniszczona, a środowisko uniemożliwia jej odbudowę, stal nierdzewna może ulec korozji, między innymi wżerowej, szczelinowej albo międzykrystalicznej.