Spotkał się z szeregiem praktyk mistycznych (sufickich), a także z wierzeniami i rytuałami szyickimi, co było dla niego nie do przyjęcia i stało się jednym z czynników, które skłoniły go do przemyśleń nad kwestią monoteizmu. W 1736 r. w Iranie zaczął nauczać przeciwko temu, co uważał za skrajne idee różnych przedstawicieli doktryn sufickich. Po powrocie do rodzinnego miasta napisał Kitāb al-tawḥīd – Księgę Jedności Boga, która jest głównym tekstem doktryn wahhabizmu. Lokalny amir przyjął jego nauki i zaczął działać zgodnie z niektórymi z nich, takimi jak niszczenie grobowców w okolicy. Kiedy ta działalność wywołała powszechny sprzeciw, Muhammad przeniósł się do Dirijja, małego miasta w Najd w pobliżu dzisiejszego Rijadu. Tutaj zawarł sojusz z amirem Muhammadem bin Saudem Al Muqrinem, który obiecał wsparcie wojskowe w imieniu religijnego powołania Muhammada ibn Abd al-Wahhab. Ibn Abd al-Wahhab spędził resztę swojego życia w Dirijja, nauczając w lokalnym meczecie, doradzając najpierw Muhammadowi bin Saudowi, a następnie jego synowi i rozpowszechniając swoje nauki poprzez zwolenników w Najd i Iraku..
Zobacz też Wahhabizm Ibn Tajmijja
Przypisy
Kategoria:Reformatorzy islamu Kategoria:Urodzeni w 1703 Kategoria:Zmarli w 1792 Kategoria:Arabscy teolodzy muzułmańscy Kategoria:Uczeni hanbaliccy Kategoria:Ulemowie