thumb|450px|Japoński dzwon pokoju w siedzibie ONZ w Nowym Jorku – słowo w języku japońskim oznaczające ogólnie dzwony i gongi.
Dźwięk dzwonu jest wydobywany poprzez uderzanie drewnianą belką (shumoku) od strony zewnętrznej, a gongu drewnianym młoteczkiem (kizuchi).
Dzwony bonshō Bonshō to duże, wiszące dzwony używane we wschodnioazjatyckich świątyniach buddyjskich. Ciężki, głęboki dźwięk jest wydobywany uderzeniami drewnianą belką od zewnątrz. Jest uważany za wyraz dobroczynnej mocy Buddy, wnoszący do ludzkich serc uczucie spokoju, ale zawsze łączony z buddyjską koncepcją nietrwałości. Wyróżnia się dzwon w stylu japońskim o nazwie washō.
Produkcja dzwonów świątynnych w Japonii sięga okresu Asuka (538–710), kiedy buddyzm dotarł do Japonii. Ich produkcja osiągnęła szczyt w okresie Edo (1603–1868). Dzwony nabrały wówczas kształtu i niepowtarzalnego tonu, jaki posiadają do dziś. Mają one charakterystyczny rezonans niskiej częstotliwości. Współgra to z estetyką zen wabi-sabi (zmysł estetyczny w sztuce japońskiej skoncentrowany na akceptacji przemijania i niedoskonałości) w dużej części japońskiej kultury.