Na zdjęciu poniżej, pierwszym od lewej, zestaw: od góry rinbō (pałeczka), rin (misa), rin-futon (poduszka), rindai (podstawka, okrągła), rinbō-dai (podstawa).
Dzwonki wietrzne fūrin Pierwotnie dzwonki wietrzne były używane jako narzędzie wróżenia w starożytnych Chinach. Zawieszano je na łodygach bambusa, a następnie interpretowano ich dźwięki na wietrze. Wierzono na przykład, że silny wiatr zapowiada rozprzestrzenienie się epidemii lub jakiegoś nieszczęścia.
W okresie Heian (794–1185) dzwonki wietrzne rozpowszechniły się wśród japońskich klas wyższych. Zazwyczaj wieszano je na werandzie (engawa), aby odpędzały złe duchy. Duże dzwony z brązu, zwane fūtaku, zawieszano także w świątyniach (pod okapem czterech narożników głównego pawilonu lub pagody).
Dzwonki fūrin powstały jako prostsze i mniejsze wersje fūtaku. Niegdyś zawieszano je latem jako zabezpieczenie przed epidemiami rozprzestrzeniającymi się m.in. z powodu wysokich temperatur i wilgotności. Dzięki wprowadzeniu w XVIII wieku holenderskiej (rangaku) techniki szklarskiej dzwonki z brązu zostały zastąpione szklanymi, ceramicznymi i innymi.
Obecnie dzwonki wietrzne są wywieszane w upalne letnie dni, aby swoim łagodnym dźwiękiem tworzyły poczucie świeżego chłodu.