Mnisi nie czuli się na siłach do napisania takiego wiersza, więc napisał go tylko Yuquan Shenxiu, instruktor mnichów w klasztorze. Jednak był tak pełen obaw, że nie przedłożył wiersza Patriarsze, ale napisał go ukradkiem na ścianie korytarza. 身是菩提樹，　Ciało jest drzewem Bodhi 心如明鏡臺。　Umysł – jasną lustrzaną podstawą 時時勤拂拭，　Czyść ją stale i gorliwie, 勿使惹塵埃。 Nie pozwalając, aby przylgnął kurz.

Wiersz wzbudził zachwyt mnichów, ale sam mistrz orzekł, że nie jest on zbyt dobry, jednak należy go recytować, gdyż przyniesie wszystkim szczęście. Mnisi chodzili więc po klasztorze i recytowali gathę. Zdarzyło się, że chłopiec powtarzając ten wiersz wszedł do pomieszczenia, gdzie pracował Huineng, który od razu rozpoznał, że wiersz ten nie został napisany przez oświeconą osobę. Dowiedziawszy się o całej sprawie, poprosił tego chłopca i urzędnika Zhang Jiyonga (?) o napisanie na tej samej ścianie następujących wersów: 菩提本無樹， W rzeczy samej nie istnieje drzewo Bodhi, 明鏡亦非臺。 Ani też jasna lustrzana podstawa. 本來無一物， Skoro wszystko jest pustką od początku, 何處惹塵埃。 Gdzież miałby osiadać kurz.