Używane są także do zbrojenia narzędzi górniczych (końcówki raczków) przy wierceniu otworów strzałowych, na kilofki do maszyn wrębowych, na słupki do koron wiertniczych, na wiertła obrotowo-udarowe.
Węglików spiekanych używa się także do wytwarzania oczek przeciągarek, głowic wiertniczych, wierteł stomatologicznych, kłów tokarskich, ciągadeł.
W Polsce produkcja węglików spiekanych rozpoczęta została przez Hutę Baildon w Katowicach w 1936 roku i trwa do dzisiaj w spółce Węgliki Spiekane Baildonit, będącej dawnym wydziałem Huty Baildon.
Trwałość Wadą węglików jest ich kruchość, co powoduje, że z tego materiału wykonuje się tylko niewielkie płytki, przytwierdzane do korpusu narzędzi skrawających jako ostrza. Z korpusem łączy się je: trwale, przez lutowanie – po stępieniu płytki są ostrzone (co jest operacją czasochłonną i kosztowną) rozłącznie, przez różnego rodzaju mechaniczne mocowanie (płytki wieloostrzowe) – po zużyciu zmienia się ostrze lub wymienia płytkę.
Płytki wieloostrzowe najczęściej powleka się warstwami TiC, TiC i Al2O3 i dodatkowo trzecią warstwą TiN albo wielowarstwowo w różnych kombinacjach tych materiałów. Istnieje metoda dodatkowego zwiększenia trwałości płytki przez nagniatanie.