Podkreśla się, że siddhi – owoce urzeczywistnienia duchowego – mogą być używane jedynie dla dobra wspólnego żyjących stworzeń i nie wolno ich manifestować dla zaspokajania egoistycznych kaprysów czy zachcianek, gdyż wiedzie to do upadku duszy (jaźni) czy utraty wyzwolenia.
Idea siddhów i siddhi szerzej rozwinięta jest w śaktyzmie i śiwaizmie indyjskim. Siddhanta to zbiór nauk i doktryn filozoficzno-mistycznych przekazywanych przez osoby uznane za siddhów.
Powiada się, że na ziemi pośród ludzi żyje nie więcej niż 84 tysiące doskonałych mistrzów – cudotwórców. Siedziby większości siddhów okryte są tajemnicą, najczęściej są to trudno dostępne miejsca w górach lub puszczach. Miejsca życia dawnych siddhów, o ile znane, okryte są głęboką czcią i często budowane są w nich sanktuaria, świątynie. Przykładem jest mandir uznawanego za siddhę Shirdi Sai Baby, który jest miejscem pielgrzymek i kultu w hinduizmie i islamie.
Zobacz też Siddhi Wibhuti Mahasiddha
Kategoria:Święci hinduscy Kategoria:Hinduistyczne funkcje i tytuły