Pomimo tego, takie nazwanie nowej partii zostało skrytykowane przez przywódcę Szinui, Tommy’ego Lapida, który stwierdził, że jest ono zbyt podobne do gazety Benito Mussoliniego, Avanti (wł. Naprzód).
Jak twierdzą zwolennicy Szarona, pierwszego dnia po założeniu Kadimy, nowa partia miała prawie 150 członków, większość z nich stanowili rozłamowcy z Likudu. Kilku członków Knesetu z Partii Pracy, Likudu i innych ugrupowań natychmiast przyłączyło się do Kadimy, włączając w to ministrów Ehuda Olmerta, Cipi Liwni, Me’ira Szitrita, Gideona Ezrę i Awrahama Hirszsona. Wiceministrowie Ruchama Awraham, Madżalli Wahbi, Eli Aflalo, Marina Solodkin, Ze’ew Bojm i Ja’akow Edri również weszli do partii Szarona, wraz deputowanymi Likudu Roni Bar-Onem i Omrim Szaronem. Były szef Histadrutu Chajjim Ramon z Partii Pracy także zdecydował się dołączyć do nowego podmiotu na izraelskiej scenie politycznej.