Wiosną 1991 pokonała Magdalenę Maleewą (31 WTA) w Rzymie, Nathalie Tauziat (15 WTA) i Mary Joe Fernández (5 WTA) w Berlinie, a w sierpniu zagrała w drugim finale WTA w swojej karierze. Miało to miejsce w Albuquerque, jednak w decydującym starciu lepsza okazała się Gigi Fernández.
Swój pierwszy tytuł wywalczyła Halard w portorykańskim Dorado. Ograła tam Barbarę Rittner, Mary Pierce i w finale Amandę Coetzer. Dzięki temu awansowała do grona dwudziestu najlepszych zawodniczek świata. Po raz pierwszy zyskała prawo występu w Mistrzostwach WTA, ale zdołała ugrać zaledwie jednego gema w konfrontacji z liderką rankingu Monicą Seles. W kwietniu 1992 dodała do swojej kolekcji tytuł z Tarentu, a w drodze do czwartej rundy Wimbledonu wyeliminowała Arantxę Sánchez Vicario i Helenę Sukovą.
W styczniu 1993 osiągnęła największy sukces w karierze, awansując do ćwierćfinału turnieju wielkoszlemowego. W Melbourne była lepsza od Ziny Garrison i Conchity Martínez, uległa dopiero w trzech setach Monice Seles. W Toronto wygrała z Gabrielą Sabatini (6 WTA), a w lutym 1994 została wicemistrzynią w zawodach WTA w Paryżu (przegrała z Martiną Navrátilovą). Wiosną ponownie triumfowała w Tarentu, a dwa tygodnie później rozgromiła Mary Pierce (12 WTA) w Berlinie.