Najczęściej występuje przy chmurach średnich altocumulus i altostratus.
Jeśli chmura lub mgła jest dość blisko obserwatora i jednocześnie przez mgłę widać odległe elementy krajobrazu, jego cień wydaje się bardzo duży; nazywa się to wówczas widmem Brockenu, niezależnie od tego czy jest otoczony, czy też nie barwną glorią.
Zjawisko glorii zostało także zaobserwowane poza Ziemią. Europejska sonda Venus Express krążąca wokół Wenus uchwyciła obraz tego zjawiska w 2011 roku. Utworzyły je kropelki kwasu siarkowego na szczytach wenusjańskich chmur, znajdujące się 70 km nad powierzchnią planety.
Własności i powstawanie Gloria powstaje tylko gdy kropelki chmury bądź mgły są niewielkie, jej światło jest silnie spolaryzowane, pierścienie są dokładnie koncentryczne do linii promieni słonecznych, a ich średnice kątowe zależne od wielkości kropel i maleją dla większych kropel. Fakty te wskazują, że światło w glorii ulega wewnętrznemu odbiciu i zmienia kierunek pod kątem niemal o 180°. Odchylenie promienia w przezroczystej kulce wody o taki kąt, zależne od współczynnika załamania światła, nie można wytłumaczyć przez prawa optyki geometrycznej także z użyciem zasad dyfrakcji światła.