Konstrukcja RTV-A-4 był napędzany dwukomorowym silnikiem rakietowym na paliwo płynne. Początkowo była to jednostka napędowa wyprodukowana przez Aerojet, ale wkrótce zmieniono ją na docelową Bell XLR65-BA-1. Pocisk był wystrzeliwany ze specjalnej wyrzutni w kształcie trapezu zamontowanej w komorze bombowej zmodyfikowanego samolotu EB-50D i naprowadzany przy pomocy fal radiowych z nadajnika zamontowanego na pokładzie samolotu nosiciela. Sterowanie pociskiem odbywało się przy pomocy czterech tylnych powierzchni sterowych i dodatkowych mniejszych umieszczonych w pobliżu dziobu rakiety. Zasięg pocisku wynosił 80 km, a prędkość przekraczała 1,5 Ma. Po zakończeniu pracy silnika uruchamiano spadochron, który zapewniał łagodne lądowanie RTV-A-4 umożliwiające odzyskanie aparatury pomiarowej.
W 1951 roku zmieniono nazewnictwo pocisków i zgodnie z nową nomenklaturą RTV-A-4 oznaczono jako X-9. Program lotów testowych kontynuowano do stycznia 1953 roku. Po zakończeniu badań rozważano uruchomienie produkcji seryjnej rakiet Shrike jako pocisków bojowych, które miały być