W 1771 przeniesiony do Brodnicy i Lidzbarka, uczestniczył w wyprawach przeciw konfederatom barskim, w czym jednak nie chciał brać udziału. Poprzez wstawiennictwo ojca uzyskał abszyt z wojska pruskiego w 1773, po czym wstąpił do wojsk koronnych, gdzie otrzymał rangę kapitana w wystawionym przez ojca pułku jazdy (Regiment Konny im. Królewicza Karola). W regimencie tym szybko awansował na kolejne stopnie: majora (1774), podpułkownika (1775) i pułkownika (1777). W 1783 r. ojciec ustąpił mu szefostwo rodzinnego regimentu, „przetworzonego” teraz w piechotę.
W dobie Sejmu Czteroletniego należał do partii tzw. patriotów, wierzącej w przyszłość sojuszu Rzeczypospolitej z Prusami, który miał ją chronić przed zakusami ze strony Rosji. Zajęty był wtedy powiększaniem własnego III Regimentu Grenadierów im. Królewicza Karola i zdobywaniem środków na umundurowanie i uzbrojenie rekrutów. Pomagał mu w tym młodszy brat Józef. We wrześniu 1789 r. prezydował w sądzie wojskowym mającym rozpatrzyć sprawę oficerów winnych ucieczki z więzienia ex-podskarbiego Adama Ponińskiego.