Franz Wosnitza, pol. Franciszek Woźnica (ur. 3 października 1902 w Czarnowąsach, zm. 4 listopada 1979 w Kolonii) – niemiecki ksiądz rzymskokatolicki, wikariusz generalny diecezji katowickiej w okresie okupacji hitlerowskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Kaspra i Franciszki z d. Skrzypczyk, w 1906 przeniósł się do Królewskiej Huty wraz z rodziną. W 1917 wstąpił na wydz. teol. Uniwersytetu Wrocławskiego. Po podziale Śląska, w 1924 przeniósł się na wydz. teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego i do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Był dwujęzyczny, z przekonań narodowych - Niemiec. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 czerwca 1926. Po święceniach pracował jako wikariusz w parafii św. Piotra i Pawła w Katowicach i katecheta w Miejskiej Szkole Przemysłowo-Kupieckiej w Katowicach. W latach 1933–1939 objął po ks. Ryszardzie Cichym stanowisko sekretarza diecezjalnego Związku Młodzieży Niemieckiej diecezji katowickiej i redaktora „Sonntagsbote” - odpowiednika „Gościa Niedzielnego” dla katolików niemieckich. W czasie okupacji 2 września 1940 bp Stanisław Adamski wprowadził go do kurii na stanowisko radcy ordynariatu. Przez jakiś okres (od marca 1940) pełnił funkcję kapelana wojsk niemieckich w Katowicach. W dniu 6 marca 1941 został ustanowiony duszpasterzem przy katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Po śmierci ks.