W. został zmuszony do wyjazdu z Polski 27 lipca 1946. Po wyjeździe z Polski zamieszkał w Werdohl i pracował jako kapelan w szpitalu w Bochum. Następnie przeniósł się do Kolonii i zajął się opieką nad Niemcami - wysiedleńcami. W latach 1949–1972 kierował organizacją „Katholischer Siedlungsdienst” zajmującą się budowaniem mieszkań i osiedli dla wysiedlonych Niemców. W 1951 r. został uhonorowany godnością prałata, 1972 - protonotariusza apostolskiego i Krzyżem Zasługi dla RFN. W 1972 r. przeszedł do duszpasterstwa przy kościele pw. św. Mateusza w Kolonii - Bayenthal. Do końca życia pozostał kapłanem diecezji katowickiej. Zmarł w Kolonii i tam też pochowany.
Bibliografia
J. Myszor (red.), Słownik biograficzny duchowieństwa (archi)diecezji katowickiej (1922 - 2008), s. 452 -453. J. Myszor, Woźnica Franciszek (Wosnitza Franz), w: Leksykon duchowieństwa represjonowanego w PRL 1945 - 1989, pomordowani - więzieni - wygnani, t.I, Warszawa 2002, s. 309 - 311.
Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Duchowni archidiecezji katowickiej Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Duchowni związani z Chorzowem Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Duchowni związani z Katowicami