mały|Obłoki srebrzyste widziane z Krakowa alt=Obłoki srebrzyste widziane z Polski|mały|Obłoki srebrzyste widziane z Koźmina Wielkopolskiego mały|Obłoki srebrzyste nad torfowiskiem Kuresoo w Estonii mały|Obłoki srebrzyste nad jez. Saimaa w Finlandii Obłoki srebrzyste (ang. noctilucent clouds, NLC) – polarne chmury mezosferyczne, są rzadko obserwowanymi chmurami widzianymi w półzmroku przy zmierzchu lub świcie, kiedy słońce znajduje się 6–16° poniżej horyzontu. Najczęściej obserwowane są w pasie pomiędzy 50 a 70° (północnej i południowej szerokości geograficznej). Obłoki srebrzyste są najwyższymi chmurami obserwowanymi z Ziemi, znajdują się w mezosferze na wysokości około 75–85 km. Powstają w temperaturze poniżej -120 °C.
Obłoki srebrzyste są najczęściej obserwowane późną wiosną i latem. Na półkuli północnej najlepszy okres do ich obserwacji zaczyna się w połowie maja i trwa do końca sierpnia.
Historia obserwacji Jako pierwszy opisał je Witold Ceraski, rosyjski astronom polskiego pochodzenia, 13 czerwca 1885 roku, dwa lata po wybuchu wulkanu Krakatau, z którym je początkowo wiązano.