Majątek po ślubie stawał się wspólny, jednak tylko mężczyzna miał prawo do zarządzania nim. Mężczyzna był zobowiązany do „stosownego” utrzymywania żony. Podobnie mąż mógł reprezentować w sądzie żonę, która jako kobieta nie miała prawa reprezentować samej siebie w sądzie. Kobieta była pozbawiona władzy nad dziećmi na rzecz ich ojca.

Ponadto zawierało przepisy odnoszące się do nierzadu, m.in. art. 999, 1003–1004 oraz 1013–1015. Określały one zasady nadzoru nad prostytucją, obowiązki policji oraz kary za uwodzenie nieletnich. Przepisy te stanowiły podstawę późniejszych ordynacji w Warszawie i Poznaniu.

Rozwiązania szczegółowe Prawo karne Jako pierwsza kodyfikacja szeroko zarysował granicę nieumyślności. Obrona konieczna traktowana subsydiarnie – można ją było zastosować, o ile nie dało się uciec albo powiadomić władz. Definiował stan wyższej konieczności jako przymus nie do odparcia. Przyjmował zasadę akcesoryjności – zależności odpowiedzialności podżegacza i pomocnika od odpowiedzialności sprawcy głównego. Występowała w nim prewencja ogólna i oparta na niej teoria odstraszania potencjalnych przestępców od popełnienia przestępstwa. Kara była bezwzględnie określona (około 60 przestępstw było zagrożonych wyłącznie karą śmierci). Przewidywał kwalifikowaną karę śmierci. Przewidywał środki zabezpieczające. Zastosowano w