Synkretyzm w religiach Europa w starożytności W starożytnych religiach politeistycznych zawsze istniał synkretyzm religijny, byli z niego znani szczególnie Grecy, którzy asymilowali obce, np. azjatyckie bóstwa, włączając je do swojego panteonu. Niektóre bóstwa rodzime próbowano utożsamiać z bóstwami obcej religii, a praktyki kultowe łączono ze sobą, nadając im nowy sens i znaczenie. Etruskowie postąpili tak samo z bogami greckimi, a po nich przejęli ten zwyczaj Rzymianie, w odniesieniu do wierzeń ludów podbitych, a więc zarówno wobec mitologii greckich, jak i wierzeń bliskowschodnich, celtyckich i germańskich.
Epoka hellenistyczna charakteryzowała się znacznym synkretyzmem religijnym: powstawały nowe bóstwa, łączące cechy różnych kultów, np. egipsko-grecki Serapis i Hermanubis lub przyjmowano egipskie (np. Izyda) i bliskowschodnie bóstwa (np. Atargatis, Baal i Hadad) do panteonu greckiegoGraham Shipley, The Greek World After Alexander 323–30 BC, Routledge, 2014, s.167-168, .