Ugoda z powstańcami doprowadziła do rewizji postanowień unii kalmarskiej, która odtąd miała być związkiem trzech suwerennych państw rządzonych przez własne rady na podstawie krajowego prawa.
Eryk złamał postanowienia ugody, co spowodowało, że rada szwedzka powołała Karola Knutssona Bonde na regenta królestwa. Wkrótce wybuchło także przeciwko królowi powstanie w Danii. W efekcie rady trzech królestw podjęły decyzje o detronizacji Eryka: w Danii i Szwecji w 1439 oraz w Norwegii w 1442 roku. Ponieważ Eryk pozostał bezdzietny, rada Królestwa Danii zwróciła się o przyjęcie korony królewskiej do księcia Palatynatu Krzysztofa Bawarskiego z dynastii Wittelsbachów, który był siostrzeńcem Eryka. Krzysztof zdołał pokonać zwolenników Eryka i kolejno koronować się na króla Danii (1440), Szwecji (1440) i Norwegii (1442).
Nowy król bardziej niż jego poprzednik dbał o równowagę między królestwami, co wzmocniło związki między nimi. Jednak unia została zerwana po śmierci Krzysztofa, gdy w 1448 Szwecja, a w 1449 Norwegia, wybrały na króla Karola VIII, a w Danii wybrano królem Chrystiana I Oldenburga. Chrystian zdołał zdobyć wkrótce Norwegię (1450), jednak o tron szwedzki walki toczyły się ze zmiennym szczęściem i z przerwami przez ponad 70 lat.