O nim krążą legendy i plotki zebrane w balladzie „Młody Snicket”.
Chłopak w dzieciństwie był obserwowany przez Wolontariat Zapalonych Strażaków (WZS), tak więc miał on już od urodzenia styczność ze skrótem WZS. W wieku około 3 lat został porwany przez kierowcę czarnego automobilu i przewieziony do WZS, gdzie został naznaczony tatuażem z okiem na kostce lewej nogi. Tam się również uczył i rozpoczął swoją działalność. Natomiast karierę pisarską rozpoczął w plotkarskiej gazecie „Dziennik Punctilio” znaną z pisania nieprawdziwych historii lub prawdziwych, ale bardzo zmienionych. Snicket pracował tam jako krytyk teatralny. Napisał recenzję wielu utworów, wśród których były też i te wystawiane przez Hrabiego Olafa i Esmeraldę Szpetną, a wyreżyserowane miały być przez Ala Funcoota (jest to pseudonim Olafa [anagram od Count Olaf]. Ostatnie przedstawienie Olafa „Ostatnie ostrzeżenie dla tych co stają mi na drodze” zostało krytycznie ocenione przez Snicketa m.in. przez wymuszenie na widzach oddanie dobroci materialnych podczas zakończenia spektaklu.