Sprawnie przeprowadzi werbunek i w krótkim czasie przeniósł do Korpusu gen. K. Sierakowskiego 300 osobowy oddział pospolitego ruszenia. Szwadron kawalerii drohickiej walczył pod Krupczycami. Został rozproszony pod Terespolem.
Zorganizował drugi oddział oraz zebrał rekrutów, których przekazał gen. Antoniemu Baranowskiemu. W drodze do Wisły oddział ten został rozbity pomiędzy Sokołowem a Węgrowem, a resztki jego i kawalerii drohiczyńskiej ofiarnie walczyły w obronie Pragi przed Aleksandrem Suworowem.
W wojsku nie służył i nie pretendował do roli dowódcy, ale jako organizator i agitator polityczny został zaliczony do najbardziej udanych generałów ziemiańskich powstania kościuszkowskiego.
Przypisy
Bibliografia
H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.
Kategoria:Cześnicy drohiccy Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej Kategoria:Generałowie majorowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Generałowie majorowie ziemiańscy powstania kościuszkowskiego Kategoria:Konfederaci targowiccy Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (ziemia drohicka) Kategoria:Posłowie Sejmu Czteroletniego (1790–1792) Kategoria:Sygnatariusze asekuracji 2 maja 1791 Kategoria:Szambelanowie Stanisława Augusta Poniatowskiego Karol Urbański Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej