Czwarty z kolei album 7 000 Danses, z założenia mniej komercyjny, sprzedał się już o wiele gorzej, krytycy zarzucali Indochine, że kopiują styl The Cure. Nie przeszkodziło to jednak zespołowi udać się w marcu 1988 roku w światową trasę koncertową, podczas której odwiedzili między innymi Kanadę i Peru, gdzie sprzedali więcej albumów niż np. Madonna. Zmęczeni wielomiesięczną trasą zrobili sobie przerwę i piąty album Le Baiser został wydany dopiero w 1990 roku już bez Dimitriego Bodianskiego, który odszedł z zespołu zaraz po zakończeniu światowej trasy. Muzyka Indochine ewoluowała i okazało się, że nie ma w zespole miejsca dla saksofonu, poza tym Dimitri miał wkrótce zostać ojcem i żona wolała mieć go przy sobie. Mimo wszystko muzyk do tej pory udziela się w zespole podczas występów na żywo.
W 1991 dla uczczenia 10 rocznicy powstania grupy, Indochine wydał kompilację dotychczasowych singli pt. Le Birthday Album, która zawierała hitowy choć przypadkowo niefortunny (tekst) nowy singel La Guerre est finie. Tytuł ten znaczy: 'wojna się skończyła', a w tym właśnie czasie wybuchła wojna w Zatoce Perskiej i piosenka została zbojkotowana przez francuskie rozgłośnie radiowe. Szósty album studyjny Un Jour Dans Notre Vie, ukazał się w 1993 roku, ale nie przyniósł poprawy.