Proceder szczególnie rozwinięty był w departamencie Bolívar, gdzie znajdowała się siedziba ELN. W 1999 roku ugrupowanie osiągnęło szczyt potęgi. Liczyło wtedy od 4 do 5 pięciu tysięcy stałych członków i około 15 tysięcy współpracowników.
W pierwszych latach XXI wieku ELN utraciła większość kontrolowanych obszarów, w tym bazę w Bolívar. Było to efektem działalności sił paramilitarnych AUC. W 2001 roku partyzanci rozpoczęli rozmowy pokojowe z rządem. Do ponownych negocjacji przystąpili w 2002, 2004 i 2005 roku. Wszystkie próby zawarcia pokoju nie powiodły się. Od 2009 roku ELN wykazuje oznaki wewnętrznego podziału. Jednostki zaczęły sprzeciwiać się rozkazom dowódców i wchodziły w sojusze z handlarzami narkotyków. W 2012 roku ELN nie zostało włączone do procesu pokojowego między rządem a Rewolucyjnymi Siłami Zbrojnymi Kolumbii (FARC). W czerwcu 2014 roku ruszyły wstępne rozmowy z rządem, a we wrześniu 2015 roku kolejne rozmowy pokojowe.
Liczebność Liczebność oddziałów partyzanckich ELN według lat: 1972: 200 1973: 65 1998: 4000-5000 2001: 3500 2006: 2000 2009: 1500 2010: 5000 2013: 1380-3000 2013: 3000 2014: 2500 2015: 2000-2500
Relacje z innymi grupami partyzanckimi Ugrupowanie współpracuje z pokrewnymi ideowo partyzantami.