Czołowymi utworami tego okresu są Cierpienia młodego Wertera Goethego oraz Zbójcy SchilleraNowa encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1996..
Charakterystyczne cechy okresu Sturm und Drang to: postawa buntu, ukazywanie dramatu jednostki wybitnej, krytyka stosunków społecznych, zainteresowanie folklorem, kult Szekspira.
„Sturm und Drang” w muzyce W muzyce określenie „Sturm und Drang” odnoszone jest do utworów kompozytorów niemieckich z lat 70. i 80. XVIII wieku. Za reprezentantów tego kierunku uważani są przede wszystkim Carl Philipp Emanuel Bach i jego starszy brat Wilhelm Friedemann Bach. Do muzyki „burzy i naporu” zalicza się symfonie komponowane w szkole mannheimskiej i symfonie Josepha Haydna z lat 1770–1780 (nr 44, 45, 49). Muzyka taka miała „wzburzać uczucia słuchaczy, a wyróżnia się obecnością nieoczekiwanych pauz, gwałtownych modulacji oraz nagłych zmian dynamicznych”Danuta Gwizdalanka: Historia muzyki, Kraków 2006, s. 112..
Przypisy
Linki zewnętrzne Okres „burzy i naporu”, wortal Kulturalna Polska
Kategoria:Historia literatury Kategoria:Wyrażenia niemieckie Kategoria:Krytyka racjonalizmu