Niedoczynność tarczycy (łac. hypothyreosis, hypothyroidismus, ang. hypothyroidism) – choroba ludzi i zwierząt spowodowana niedoborem hormonów tarczycy, prowadzącym do spowolnienia procesów metabolicznych.
Niedoczynność tarczycy u ludzi Epidemiologia Niedoczynność tarczycy dotyka 1-6% osób w wieku do 60. roku życia, częstość rośnie wraz z wiekiem. Występuje około 5 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn.
Etiologia Klasyfikacja choroby ze względu na przyczynę: niedoczynność pierwotna – spowodowana uszkodzeniem gruczołu tarczowego zapalenia tarczycy (choroba Hashimoto, poporodowe zapalenie tarczycy, podostre zapalenie tarczycy) totalne lub subtotalne wycięcie tarczycy po leczeniu jodem promieniotwórczym bądź radioterapii (głównie okolicy szyi, ale także po naświetlaniu raka sutka) nadmierna podaż jodu (unieczynnianie tyreoperoksydazy – Efekt Wolffa-Chaikoffa) lub jego niedobór niedoczynność polekowa (amiodaron, związki litu, leki tyreostatyczne) wrodzona niedoczynność tarczycy defekty enzymatyczne syntezy hormonów tarczycy lub obwodowa oporność na hormony tarczycy niedoczynność wtórna – będąca skutkiem niedoboru TSH (hormon tyreotropowy) wydzielanego przez przysadkę;