Sułtanat Ifatu (arab. سلطنة عفت) – państwo sunnickie istniejące od roku 1285 do 1403 lub do 1415, położone na terenach dzisiejszej Etiopii, Erytrei, Dżibuti i nieuznawanego Somalilandu. Ifat był rządzony przez dynastię Uelasma; według etiopskiego historyka Asmy Giyorgisa, członkowie tej dynastii posługiwali się językiem arabskim. W arabskich tekstach Ifat jest wspominany jako Wafāt (وافات) lub Awfāt (عوفات).

Żyjący w XIV wieku syryjski historyk Ibn Fadlallah al-Umari podał, że Ifat mógł mieć powierzchnię około 120 tys. km², natomiast Richard Pankhurst uznał te dane za zawyżone.

Podczas około 130-letniej historii państwa, Ifat był okresowo podporządkowany pogańskiemu Królestwu Damot oraz chrześcijańskiemu Cesarstwu Etiopii, dla którego Ifat stanowił poważne zagrożenie.

Lokalizacja mały|Granice Ifatu (ok. 1300 r.)

Granice państwa rozciągały się od wulkanu Zuqualla do miasta portowego Zajla, będącego jednocześnie stolicą Ifatu.

Południowa i wschodnia granica Ifatu opierała się na rzece Auasz, zachodnia znajdowała się na wschód od rzeku Dżamma, północna natomiast opierała się na rzekach Adabaj i Mofar.