Eryk został też wówczas uznany za króla Norwegii, a następnie Małgorzata w 1396 doprowadziła do jego wyboru na króla Danii (po 6 stycznia) i Szwecji (11 czerwca i ponownie w lipcu na błoniach Mora pod Uppsalą)Duńczycy uznali Eryka Pomorskiego za króla w 1389, natomiast Szwedzi w tym samym roku złożyli przyszłemu królowi hołd.A. Kersten, Historia Szwecji, s. 102.K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 79.. 17 czerwca 1397 Eryk, w następstwie dalszych zabiegów Małgorzaty, został koronowany na władcę Szwecji, Danii i NorwegiiA. Kersten, Historia Szwecji, s. 103.. Jednocześnie przedstawiciele trzech królestw zawarli w Kalmarze w Szwecji, akt unii personalnej (tzw. unii kalmarskiej). Zagwarantowano Erykowi, że w razie posiadania przez niego potomka płci męskiej, ten ostatni odziedziczy tron. Eryk, mimo wieku sprawnego, nie sprawował faktycznej władzy, którą nadal dzierżyła królowa Małgorzata I do 1412A. Kersten, Historia Szwecji, s. 103, 106..