mały|250px|Tężnia w Ciechocinku mały|250px|Aerozol powstały w wyniku działania tężni mały|250px|Tężnia w Rabce-Zdroju mały|250px|Mini tężnie na Placu Wolności w Pyrzycach alt=Tężnia w Radlinie|mały|250x250px|Tężnia w Radlinie mały|250px|Tężnia w Chorzowie mały|Tężnie solankowe, Park Cegielnia, Żory 2023 Tężnia, gradiernia – budowla z drewna i gałęzi tarniny służąca do zwiększania stężenia soli w solance przez jej częściowe odparowanie. Tężnie służyły w przeszłości do uzyskiwania soli kuchennej, obecnie jako potężne inhalatoria w kurortach.
Historia Najstarsze pozostałości tężni solankowych w Europie pochodzą z przełomu II/IV wieku. W 2014 odkryto szczątki fundamentów 4 lub 5 tężni w okolicach Inowrocławia. Największa tężnia miała powierzchnię 200 m² i podobna była do dzisiejszych budowli tego typu. Pierwotnie, w XVII–XVIII w. na drewniane konstrukcje pokryte gałązkami tarniny wylewano szuflami solankę, która rozpryskiwała się na gałązkach i spływała do zbiornika pod tężnią. Proces ten wielokrotnie powtarzano, co pozwalało uzyskać większą gęstość solanki. Dzięki temu zabiegowi podczas warzenia zużywano mniej energii cieplnej potrzebnej do odparowania wody z solanki i krystalizacji soli. Zastosowanie pomp pozwoliło na budowanie o wiele wyższych tężni o wielusetmetrowej długości.