Filharmonia Krakowska czy Dom Studencki Żaczek przy Błoniach.

W okresie niemieckiej okupacji wszystkie kulturalne kręgi, w tym architektura, upadły prawie całkowicie. Potajemne teatry dla Polaków odgrywane były w prymitywnych warunkach mieszkaniowych. Miejscowej ludności zabroniono wchodzić do Teatru im. Juliusza Słowackiego. Teatr Stary stał się oficjalnym teatrem dla Polaków.

Po roku 1945 życie teatralne zostało odrodziło się dzięki innej polityce i lepszym warunkom socjalnym. Powstało wiele nowych centr. Okres ten można skategoryzować jako ciągłe poszukiwanie nowych teatrów i domów sztuki. Ludzie szukali miejsc dla opery, trup dramatycznych, operetek, kin, cyrków i różnorodnych pokazów. Nie powstał jednak ani Teatr muzyczny ani Wielki Teatr w Nowej Hucie. Zamiast tego wybudowano mały teatrzyk w Hucie oraz dzisiejszy Teatr Ludowy. Wiele adaptacji i renowacji zostało poczynionych. Czasem były udane, jak np. wewnętrzna dekoracja Teatru Kameralnego, czasem mniej jak np. w Teatrze Bagatela czy Operetce w teatrze obwoźnym przy ul. Lubicz.