Poezja urdu – poezja pisana w języku urdu, którym mówi się głównie w Indiach i Pakistanie. Język urdu liczy jedynie około 400 lat, stąd w twórczości poetyckiej w urdu rozróżnia się tylko dwa okresy: dawny współczesny, który obejmuje zaledwie XX w. i czasy obecne. Reprezentuje tradycyjną strukturę gazel.
Okres dawny Dawna poezja urdu zajmowała się głównie sprawami niespełnionej miłości do ukochanej lub mistycznej miłości do Boga. W XX w., dzięki kontaktom z zachodnią cywilizacją, sprawy ludzkiej egzystencji stawały się jednak coraz ważniejszymi zagadnieniami poruszanymi przez poetów urdu. Coraz częściej nowoczesne trendy zachodniej literatury odbijały się echem w poezji subkontynentu. Nowe tematy, takie jak humanizm, nacjonalizm, egzystencjalizm czy nawet mistycyzm, otwierały nieznane dotąd obszary dla poetów i poszerzały świat ich zainteresowań, a tym samym wzbogacały współczesną literaturę Indii i Pakistanu.
Przejście z okresu nazywanego dawnym do współczesności spowodowane było rozwojem cywilizacyjnym oraz nowymi trendami w filozofii i psychologii. W tym samym czasie postępująca liberalizacja obyczajowa na subkontynencie Indyjskim spowodowała trwałe zmiany w sposobie myślenia jego mieszkańców.