U ludów Azji Centralnej tamgi odgrywały podobną rolę jak herby szlachty europejskiej. Umieszczano je na pieczęciach i chorągwiach. Według legendy kirgiskiej Czyngis-chan nadał poszczególnym rodom tamgi wraz z towarzyszącymi im zawołaniami. Z czasem niektóre z nich stały się godłami wspólnot państwowych.
Obecnie stylizowane tamgi są motywem ozdobnym turkmeńskich dywanów, składając się na tzw. medalion kobiercowy – giol.
Z tamg wywodzą się też znaki pieczętne Rurykowiczów, w tym Tryzub.
Tamgi w herbach szlachty polskiej Wizualne podobieństwo niektórych tamg sarmackich do herbów polskich (zwłaszcza w najwcześniejszej wersji – znaków pieczętnych) zrodziło hipotezę o sarmackim pochodzeniu herbów polskich, a – co za tym idzie – także polskiej szlachty.
Herby przypominające tamgi: Drużyna (Krzywaśń), Awdaniec (Łękawica), Nowina (Zawiasa Kotłowa), Radwan (Chorągiew), Ogończyk, Ostoja, Szeliga szereg innych zawierających gwiazdki, strzały, kreski, krzyżyki, podkowy i półksiężyce.