W 1770 poznała starszą od siebie o 9 lat, Marię Antoninę, która przyjechała do Francji, aby zostać żoną najstarszego z braci Elżbiety. W 1777 Elżbieta miała poślubić starszego brata Marii Antoniny – cesarza Józefa II, ale Ludwik XVI pozwolił jej pozostać w Wersalu. W miarę upływu czasu, Elżbieta była coraz bardziej przywiązana do swojego brata i odmawiała ręki wszystkim kandydatom, ponieważ nie chciała opuszczać brata.
Rewolucja francuska Kiedy wybuchła rewolucja, Elżbieta odmówiła udania się na emigrację, chociaż większa część jej rodziny wyjechała z Francji. Razem z bratem Ludwikiem XVI i bratową Marią Antoniną uciekli do Varennes i razem wrócili do Paryża. Zostali uwięzieni w Tuileries, a potem przeniesieni do twierdzy Temple. Elżbieta była obecna na posiedzeniu Legislatywy, na którym jej brata-króla Francji skazano na śmierć za zdradę ojczyzny.
Kilka miesięcy po jego egzekucji, jej bratanek Ludwik XVII został przeniesiony do osobnej celi. 2 października 1793 Maria Antonina została przeniesiona do więzienia Conciergerie. Elżbieta została w Temple ze swoją bratanicą Marią Teresą. Maria Antonina, kilka godzin przed egzekucją 16 października, swój ostatni list napisała właśnie do Elżbiety, ale ta nigdy go nie otrzymała.