Else Lasker-Schüler (ur. 11 lutego 1869 w Elberfeldzie, zm. 22 stycznia 1945 w Jerozolimie) – niemiecka poetka narodowości żydowskiej.
Życiorys Jej rodzicami byli bankier i przedsiębiorca budowlany Aron Schüler (1825–1897) i jego żona Jeannette z domu Kissing (1838–1890). Jej dziadek był rabinem. Tworzyła lirykę ekspresjonistyczną. Wychowała się w tradycyjnej rodzinie żydowskiej, zaś jako dorosła kobieta życie spędziła w bohemie. W 1933 roku wskutek nacisków nazistowskich została zmuszona do emigracji. Znalazła się w Szwajcarii, następnie – od 1939 roku – przebywała w Palestynie. W 1932 roku otrzymała Nagrodę Kleista. Zmarła w osamotnieniu i biedzie.
Była dwukrotnie zamężna. W 1894 wyszła za lekarza Bertholda Laskera. Rozwiodła się z nim w 1903. W latach 1903–11 była żoną Georga Lewina.
Gottfried Benn nazwał ją największą niemiecką poetką liryczną. Była ona określana również mianem „Czarnym łabędziem Izraela” lub „Izraelską Safoną”.
Dzieła Styx (pierwszy wydany tomik poezji 1902) Der siebente Tag (drugi tomik poezji 1905) Die Wupper (1908, prapremiera w 1919) Meine Wunder (1911) Hebräische Balladen (1913) Gesammelte Gedichte (1917) Mein blaues Klavier (1943)
Przypisy
Bibliografia