Ostatecznie 24 marca 1603 r. po długiej chorobie zmarła królowa Elżbieta. Poparcie Cecila i zdecydowane działania Jakuba spowodowały, że odsunięto od dziedziczenia lady Annę i oddano tron królowi Szkocji. 25 lipca 1603 r. w katedrze westminsterskiej koronowano Jakuba i jego żonę Annę na władców Anglii. Anglia i Szkocja zostały połączone trwałą unią personalną, która po upływie niewiele ponad 100 lat przekształciła się w unię realną.
Król Anglii i Szkocji Nadzieje i rozczarowania thumb|left|Jakub I niedługo po objęciu tronu Anglii Wstąpienie Jakuba na tron angielski nie odbyło się w atmosferze szczególnej euforii. Król, choć wychowany w tradycji szkockiego prezbiterianizmu, był gorliwym wyznawcą anglikanizmu. Jego próby dążenia do podporządkowania sobie Kościoła spotkały się z oporem ze strony angielskiego społeczeństwa, w którym dominującą siłę zyskiwali radykalni purytanie, sprzeciwiający się jakiejkolwiek zwierzchności nad Kościołem. W państwie o silnej pozycji Parlamentu nie wzbudzały entuzjazmu absolutystyczne dążenia Jakuba.