Właściwą władzę sprawował jednak Marlborough, który korzystał z tego, aby ciągnąć zyski z kasy państwowej i faworyzować swoich stronników. Nepotyzm księcia wiele kosztował skarb państwa.
Powstanie Wielkiej Brytanii lewo|mały|Herb Wielkiej Brytanii (1707–1714) Następne lata rządów Anny poświęcone były zacieśnieniu związku Anglii i Szkocji. Ustalona w 1701 r. sukcesja do tronu obowiązywała tylko w Anglii, a w Szkocji silne było jeszcze przywiązanie do dynastii Stuartów i zachodziła obawa, że po śmierci Anny unia zostanie zerwana. Sama Anna wolałaby zresztą widzieć jako następcę swojego brata, a nie Zofię Dorotę i jej potomków. W 1704 r. szkocki parlament uchwalił Act of Security, który dawał szkockim stanom prawo wybrania nowego monarchy spośród protestanckich potomków Domu Stuartów. Szkoci zażądali również wycofania swoich wojsk z Europy i obniżenia podatków. W odpowiedzi angielski parlament, obawiając się, że większa niezależność Szkocji może doprowadzić do odnowienia się „Starego Sojuszu” szkocko-francuskiego, uchwalił w 1705 r. Alien Act, który przewidywał sankcje ekonomiczne wobec Szkocji. Zaproponowano również Szkotom alternatywę pomiędzy sankcjami a zacieśnieniem unii. Szkocki parlament wyraził zgodę na to ostatnie i komisarze obu zgromadzeń rozpoczęli prace nad tekstem aktu unii.