I+II. typ I – czyste rozrywanie (otwieranie pęknięcia) – rozciąganie powierzchni szczelin w przeciwnych kierunkach, prostopadłych do płaszczyzny pęknięcia, typ II – ścinanie wzdłużne – powierzchnie szczeliny ślizgają się po sobie w wyniku działania ścinającego przyłożonego równolegle do płaszczyzny pęknięcia, typ III – ścinanie poprzeczne – powierzchnie szczeliny przesuwają się po sobie w kierunku równoległym do frontu szczeliny.
Liniowa mechanika pękania W połowie XX w. dostrzeżono skalę strat jaką powoduje kruche pękanie, zaczęto więc rozwijać i uzupełniać koncepcje Griffitha oraz stosować mechanikę pękania w projektowaniu.
Uogólniono rozwiązanie Griffitha na dowolną geometrię próbki, układ obciążenia i położenie szczeliny poprzez wprowadzenie współczynnika intensywności naprężeń. Współczynnik ten pojawia się zamiast stałej w równaniu energetycznym na krytyczną długość szczeliny. Współczynnik ten jest podawany w tablicach, więc można sprawdzić, jaka jest dla danego przypadku krytyczna długość szczeliny.
Częściowo uogólniono koncepcję mechaniki pękania na ciała nie zachowujące się w sposób typowo kruchy, gdzie pomierzona energia niezbędna do utworzenia nowej powierzchni nie dawała poprawnych wyników przy obliczeniu krytycznej długości szczeliny.