W 1729 Walpole nakłonił króla do podpisania pokoju z Hiszpanią.
W latach 30. doszło do kolejnego konfliktu króla z księciem Walii. Konflikt nasilił się po małżeństwie następcy tronu i doprowadził w 1737 do wydalenia z dworu księcia i jego rodziny. W tym samym roku zmarła królowa Karolina. Kiedy na łożu śmierci poprosiła męża, aby się ponownie ożenił, ten odpowiedział: Non, j’aurai des maitresses! („Nie, wezmę sobie kochankę!”). Jerzy miał już jednego nieślubnego syna (Johanna Ludwiga, hrabiego von Wallmoden-Gimborn), który pochodził ze związku z hanowerską szlachcianką i długoletnią kochanką monarchy, Amelią von Wallmoden, późniejszą hrabiną Yarmouth. Najsłynniejszą kochanką króla była Henrietta Howard, hrabina Suffolk.
Wojny i rebelie Po śmierci żony Jerzy przestał słuchać rad Walpole’a. W 1739, wbrew radom premiera, przystąpił do wojny przeciwko Hiszpanii (tzw. wojna o ucho Jenkinsa). W 1740 wojna angielsko-hiszpańska przekształciła się w konflikt ogólnoeuropejski na tle sukcesji austriackiej (wojna o sukcesję austriacką). Jerzy II stanął wówczas po stronie Marii Teresy w obronie sankcji pragmatycznej jej ojca z 1713. Przeciwko sobie miał koalicję złożoną m.in. z Hiszpanii, Francji i Prus.