Waldemar Siemaszko (ur. 20 sierpnia 1931, zm. 10 lutego 1994) – ratownik GOPR, przewodnik sudecki, lawinoznawca, absolwent Instytutu Lawinowego w Davos, wieloletni gospodarz jednego z najbardziej popularnych i rozpoznawalnych schronisk w Polsce – Samotni, które w uznaniu zasług nazwano jego imieniem.
Życiorys Urodził się na Wileńszczyźnie, którą opuścił wraz z rodzicami w roku 1939 uciekając przed sowiecką nawałą. W roku 1945 rodzina Siemaszków osiedliła się w Lubaniu, gdzie Waldemar ukończył szkołę podstawową i średnią oraz działał w harcerstwie.
W latach 50. przeniósł się do Cieplic, rozpoczął działalność w PTTK, GOPR i Klubie Wysokogórskim. Zdobył uprawnienia przewodnika sudeckiego i ratownika górskiego oraz Instruktora Ratownictwa Górskiego. W latach 1955–1962 pracował jako etatowy ratownik GOPR. W roku 1965 ukończył Studium Ekonomiki i Organizacji Turystyki broniąc pracy „Przewodnictwo oraz ratownictwo górskie w Karkonoszach”. Opracowanie to jest skarbnicą wiedzy o początkach ratownictwa i przewodnictwa karkonoskiego. Jest często cytowane w pracach dotyczących regionu. W roku 1962 Waldemar Siemaszko założył rodzinę i objął schronisko PTTK „Kochanówka” przy wodospadzie Szklarki.