11 października 1822 wprowadzono na pieczęcie miejskie orła rosyjskiego, który na piersiach miał małą tarczę z orłem polskim. Herb w tej formie zatwierdziła Komisja Rządząca w 1842. W ramach represji po powstaniu styczniowym na pieczęcie miejskie trafił zwykły orzeł rosyjski z napisem Magistrat Goroda Siedleca w otoku. Po utworzeniu guberni siedleckiej (29 grudnia 1867) stworzono jej herb: biegnący ku prawej czerwony jeleń w centrum srebrnej tarczy, pokrytej liśćmi dębu, z koroną carską na zwieńczeniu, gałęziami dębu po bokach i szarfą z kokardą u dołu. Tworem tym pieczętowano dokumenty guberniane.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918, przez pierwsze dziesięć lat miasto nie stosowało własnego herbu na dokumentach. Wskutek dekretu Prezydenta RP z 13 grudnia 1927 opracowano nowy herb miejski, który od tego roku umieszczano na dokumentach do 1938, jak również w nagłówku Gazety Zarządu m. Siedlce (1933-1939). Oprócz wersji standardowej występowały wersje ozdobne z koroną, trzymaczami, wstęgami i innego rodzaju dodatkami. Herb ten był niemalże identyczny z XVIII-wiecznym. Herb zatwierdził Minister Spraw Wewnętrznych, 13 lutego 1937, ponieważ, zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta RP z 24 listopada 1930, herbów (zamiast orła państwowego) używać mogły tylko miasta posiadające herby historycznie uzasadnione.