W latach 1958–1963 studiował zaocznie filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Po ukończeniu studiów był dyrektorem Zasadniczej Szkoły Poligraficznej w Nowej Rudzie oraz ZSZ w Zdrojowisku (1963–1973). Pod kierunkiem Andrzeja Nowickiego przygotował rozprawę doktorską o filozofii włoskiego renesansu (szczególnie o filozofii Andrei Cesalpino), którą obronił w 1972, uzyskując stopień doktora nauk humanistycznych. W latach 1973–1975 kierował wydziałem oświaty, wychowania i kultury Urzędu Powiatowego w Nowej Rudzie, następnie był pedagogiem w kuratorium w Wałbrzychu.

Od 1976 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie. Wykładał historię filozofii, filozofię, socjologię wychowania. Otrzymał kolejno stanowiska docenta i profesora nadzwyczajnego, habilitował się w 1990 na Uniwersytecie w Dreźnie (na podstawie rozprawy poświęconej niemieckiej filozofii renesansowej). W Wyższej Szkole Pedagogicznej pełnił m.in. funkcje kierownika Zakładu Filozofii, prodziekana i dziekana Wydziału Humanistycznego, prodziekana Wydziału Filologiczno-Historycznego, prorektora ds. nauczania i wychowania. Był współtwórcą Instytutu Filologii Obcych WSP, dyrektorem tego Instytutu oraz kierownikiem Zakładu Badań Interkulturowych w Instytucie.