Podczas sprawowania urzędu Wilhelm dążył do samodzielnej kontroli nad sprawami marynarki, chociaż zgodnie z prawem musiał konsultować swoje decyzje z co najmniej dwoma członkami Rady. W 1828 r. na prośbę premiera król zdymisjonował Clarence’a. Książę przyjął decyzję brata.
Mimo trudności podczas sprawowania urzędu, Wilhelm wiele zdziałał na stanowisku Lorda Wielkiego Admirała. Jego zasługą było zniesienie kar cielesnych dla przestępstw oprócz buntu, oraz regularne obowiązkowe meldunki o stanie okrętu. Wprowadził do służby pierwsze okręty parowe i złożył zamówienia na kolejne. Biograf Wilhelma, Philip Ziegler, pisał, że urząd Lorda Wielkiego Admirała nauczył Wilhelma uczyć się na własnych błędach, co przydało mu się, kiedy został królem.
Początek rządów. Reforma wyborcza Kiedy Jerzy IV zmarł w 1830 r., nie posiadając legalnego potomstwa, Książę Clarence, mający wówczas 65 lat, wstąpił na tron jako Wilhelm IV, najstarszy wówczas monarcha w historii Wielkiej Brytanii. Podobno kiedy rankiem poinformowano go o śmierci brata, Wilhelm udał się do łoża mówiąc, że ma życzenie spędzić dłuższy czas w łóżku z królową. W przeciwieństwie do swojego rozrzutnego i ekstrawaganckiego brata, Wilhelm był osobą spokojną. Bracia prowadzili również odmienny tryb życia.