Jako król, Wilhelm IV odegrał ważną rolę podczas kryzysu związanego z reformą. W 1831 r. Izba Gmin odrzuciła pierwszy projekt ustawy wyborczej. Rząd Greya zażądał wówczas rozwiązania parlamentu i nowych wyborów powszechnych. Początkowo Wilhelm wahał się, czy użyć swojego prawa do rozwiązania parlamentu. Wybory odbyły się przecież ledwie rok wcześniej. Zirytowała go jednak postawa Izby Lordów, gdzie opozycja chciała przygotować Adres do monarchy przeciwko rozwiązaniu parlamentu. Uznając to za atak na swoje prerogatywy, Wilhelm osobiście udał się do Izby Lordów. W obradach nastąpiła przerwa, gdyż parlament nie mógł obradować w obecności króla. Wilhelm pozostawił następnie w parlamencie swoich komisarzy, którzy reprezentowali króla. Dyskusji nie można było wznowić i ostatecznie parlament zgodził się na rozwiązanie. Nowe wybory dały w Izbie Gmin większość reformatorom, ale Izba Lordów pozostała przeciwna zmianie systemu wyborczego.
Przerwą w kryzysie była koronacja Wilhelma, która odbyła się 8 września 1831 r. Odmówił przeprowadzenia wzorem swojego brata wystawnej koronacji. Ostatecznie uroczystości koronacyjne kosztowały 1/10 tego, co przed 10 laty.