thumb|250px|Grobowiec Franciszka Łakińskiego Franciszek Jerzy Łakiński herbu Pelikan (ur. 10 marca 1767, w majątku Szczerbin gmina Łobżenica powiat pilski zm. 4 czerwca 1845) – polski szlachcic, rotmistrz Armii Księstwa Warszawskiego.
Pochodził ze szlacheckiego rodu pieczętującego się herbem Pelikan. Był synem Wojciecha, właściciela dóbr Szczerbin i Wyrza pod Mroczą oraz Zofii z Grabowskich z Grylewa koło Wągrowca. 10 marca 1767 został ochrzczony w kościele w Gromadnie. Nie zachowały się żadne dane na temat jego edukacji. Po I rozbiorze Polski w 1772 stał się poddanym pruskim.
Będąc pruskim poddanym, w latach 1790–1807 służył jako oficer w armii pruskiej. Zdobył tam odznaczenia: Złoty Krzyż i Krzyż Żelazny. Po pokoju w Tylży Szczerbin został włączony do Księstwa Warszawskiego. Wtedy Łakiński, jako poddany polski, wstąpił do wojska polskiego walczącego u boku Napoleona Bonaparte. Zasilił szeregi 6 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego, tworzonego z żołnierzy służących wcześniej w armii pruskiej. W latach 1808–1814 służył w tej jednostce w randze rotmistrza. W kampaniach napoleońskich brał m.in. udział w wojnie polsko-austriackiej. 13 lipca 1809 roku walczył pod Słomnikami jako dowódca szwadronu, pod wodzą księcia Józefa Poniatowskiego. W kampanii rosyjskiej walczył w bitwie pod Ostrownem nad Dźwiną stoczonej 25 lipca 1812.