W latach 90 XIV wieku jego udział w życiu publicznym, zapewne z powodu sędziwego już wieku znacząco zanikł. Ostatni raz wzmiankowany 12 października 1395 roku, a 28 sierpnia 1397 roku po raz pierwszy zostaje wspomniany jako zmarły. Jego następcą na urzędzie kasztelana krakowskiego został Jan z Tęczyna (od 1398)Bubczyk R., Kariera rodziny Kurozwęckich w XIV wieku, Wydawnictwo DiG, 2022, s. 203..
Z małżeństwa z nieznaną z imienia wnuczką wojewody krakowskiego Piotra Bogorii Skotnickiego pozostawił liczne potomstwo:
1. Czestek z Kurozwęk (zm. ok. 1352 r.)
2. Zawisza z Kurozwęk.
3. Krzesław z Chodowa i Kurozwęk.
4. Dorota z Kurozwęk (zm. ok. 1397 r.).
5. Mikołaj z Kurozwęk (archidiakon lubelski (od 1383)).
6. Małgorzata z Kurozwęk (m. Zbigniew z Oleśnicy).
Jego wnukami byli m.in. Mikołaj z Michałowa, Jan z Oleśnicy, Dobiesław z Sienna i Zawisza Czerwony z OleśnicyR. Bubczyk, Kariera rodziny Kurozwęckich w XIV wieku, Warszawa 2002, s, 24..
Przypisy
Bibliografia A. Klubówna, Królowa Jadwiga. Warszawa 1986 J.